Na een succesvolle Amsterdam swimcup in Maart en een zeer goede trainingsopbouw richting April ging op donderdag 12 April de Swimcup beginnen. ’S Ochtends begon ik gelijk met de series 400m vrij waar ik mij kwalificeerde voor de finales. Ik zwom uiteindelijk een 3.52.00 in de Finales, een dik persoonlijk record. Hoewel deze race niet verliep zoals ik had gewild maar wel zeer goed aanvoelde gaf dit een enorme boost richting zaterdag voor de 200 vrij. Vrijdag was voor mij een rustdag, en 2x kort in het zwembad geweest om los te zwemmen.

Zaterdag begon dan eindelijk de dag waar ik zolang van gedroomd had! De 200m vrij begon vrij vroeg in het programma en ik wist wat er moest gebeuren. De spanning die ik altijd opbouw naar de wedstrijd toe gaat er voor mij altijd vanaf bij de eerste afstand die ik zwem, de 400m vrijeslag… maar de druk bleef aardig groot deze keer. Ik zwom uiteindelijk een 1.48.50. wederom een mooi PR, kapot en niet tevreden. Met het vizier op de finales herstelde ik mij snel om te weten dat vanmiddag mijn laatste kans is. Die zelfde middag als al die dingen in je hoofd door blijven spoken en je alles aan doet om positief te blijven (denken) gaat de tijd langzaam. Met de volle motivatie/overtuiging en hetzelfde race-plan als in de ochtend begin ik mijn 200m vrijeslag. Een nek-aan-nek race en een stroke-for-stroke battle met verschuren weet dat ik het goed doe. Het gevoel van de race was op het maximum en kon het goed afmaken, net 2^e en net 0.19 honderste boven de gestelde Limiet. Wat er dan allemaal door je hoofd spookt is moeilijk in woorden te brengen, maar de elementen “Teleurstelling, hoop en toch wel vreugde” komen steeds terug. Alwetend dat ik onder de gestelde Internationale limiet zwem komt de hoop naar boven, maar ben alsnog 100% onzeker.

En dan beginnen die Uren nog langer te worden, Anderhalve dag heb ik op de uitslag moeten wachten. De spanning en onwetendheid die je dan opbouwt laten je hart voor 2 personen kloppen. Samen bij de 4x200m vrijeslag dames moet ik wachten op Verhaeren en het NOC*NSF die deze 2 gevallen aan het bespreken zijn. De dames kregen te horen dat ze niet mee mochten, ik werdt nog onzekerder van mijn zaak en voelde de teleurstelling en zwaarte die de dames moesten verdragen. Ikzelf werdt kort daarna verteld dat ik als reserve zwemmer voor de 4x100m wissel wordt geselecteerd en dus mee mag. Teleurstelling maakte plaats voor blijdschap en ongeloof.

Ik wil iedereen bedanken voor al hun lieve berichten die jullie mij hebben gegeven! Ik waardeer het enorm. Dames, ik weet wat jullie door zijn gegaan en nog moeten doorkomen, ik ken het gevoel maar al te goed. En ook al hebben jullie in de komende periode vrij weinig aan dit; maar weet dat jullie een ongelofelijke prestatie hebben geleverd en er een mooie toekomst voor jullie is weggelegd!

Bedankt! Dion Dreesens